تفاوت روانشناس و روانپزشک؛ وظایف، روش درمان و راهنمای انتخاب متخصص
۱۲۹ بازدید
0 نظر
۳۰ مهر ۱۴۰۵
وقتی خودمان یا یکی از نزدیکانمان با اضطراب، افسردگی، مشکلات ارتباطی یا فشارهای روانی روبه‌رو می‌شویم، یکی از اولین سؤال‌ها این است: باید به روانشناس مراجعه کنیم یا روانپزشک؟ آیا روانشناس می‌تواند دارو تجویز کند؟ آیا روانپزشک فقط دارو می‌دهد؟ و در چه شرایطی مراجعه به هرکدام ضروری است؟
شناخت تفاوت روانشناس و روانپزشک به شما کمک می‌کند برای دریافت خدمات سلامت روان تصمیم آگاهانه‌تری بگیرید. هر دو متخصص در حوزه سلامت روان فعالیت می‌کنند، اما مسیر تحصیلی، نوع آموزش، ابزارهای درمانی و حدود صلاحیت حرفه‌ای آن‌ها یکسان نیست.
در این مقاله، به زبان ساده و با رویکردی کاربردی، تفاوت روانشناس و روانپزشک را بررسی می‌کنیم، با وظایف هرکدام آشنا می‌شویم و یاد می‌گیریم برای موقعیت‌های مختلف چه زمانی باید به روانشناس، روانپزشک یا هر دو مراجعه کنیم. در پایان نیز مسیر آشنایی با شاخه‌های روانشناسی و آموزش‌های تخصصی این حوزه را معرفی خواهیم کرد.
مهم‌ترین تفاوت روانشناس و روانپزشک در مسیر تحصیلی و نوع مداخله درمانی آن‌هاست.
روانشناس متخصص مطالعه رفتار، هیجان، شناخت و فرایندهای ذهنی انسان است. روانشناسان با توجه به تحصیلات، آموزش تخصصی و مجوزهای حرفه‌ای خود می‌توانند در زمینه‌هایی مانند ارزیابی روان‌شناختی، مشاوره، روان‌درمانی، آموزش مهارت‌های مقابله‌ای و بهبود روابط فعالیت کنند.
روانپزشک پزشک متخصصی است که پس از گذراندن دوره پزشکی عمومی، در رشته روانپزشکی تخصص می‌گیرد. روانپزشکان می‌توانند وضعیت سلامت روان را از دیدگاه پزشکی ارزیابی کنند، علل جسمی یا دارویی احتمالی علائم را بررسی کنند و در صورت نیاز دارو تجویز کنند. برخی روانپزشکان نیز آموزش تخصصی روان‌درمانی دیده‌اند و از این روش در درمان استفاده می‌کنند.
بنابراین، تفاوت روانشناس و روانپزشک به این معنا نیست که یکی از آن‌ها همیشه بهتر یا مؤثرتر است. انتخاب متخصص مناسب به نوع مشکل، شدت علائم، سابقه فرد و نیازهای درمانی او بستگی دارد.
برای درک سریع‌تر تفاوت روانشناس و روانپزشک، جدول زیر مهم‌ترین تفاوت‌ها را نشان می‌دهد.
| معیار مقایسه | روانشناس | روانپزشک |
|---|---|---|
| مسیر تحصیلی | تحصیلات دانشگاهی در روانشناسی و آموزش‌های تخصصی مرتبط | پزشکی عمومی و سپس تخصص روانپزشکی |
| تمرکز اصلی | رفتار، افکار، هیجان‌ها، روابط و فرایندهای روان‌شناختی | سلامت روان با رویکرد پزشکی و زیستی‌روانی‌اجتماعی |
| روان‌درمانی | در صورت داشتن صلاحیت و آموزش لازم | در صورت داشتن آموزش و صلاحیت مربوط |
| تجویز دارو | معمولاً مجاز نیست؛ تابع قوانین و صلاحیت‌های محل فعالیت است | در چارچوب صلاحیت پزشکی و قوانین مربوط مجاز است |
| ارزیابی و تشخیص | ارزیابی روان‌شناختی و تشخیص در حدود صلاحیت حرفه‌ای | ارزیابی و تشخیص پزشکی و روانپزشکی |
| مداخلات رایج | روان‌درمانی، مشاوره، ارزیابی و آموزش مهارت‌ها | ارزیابی پزشکی، دارودرمانی و در صورت صلاحیت، روان‌درمانی |
| موارد کاربرد | مشکلات هیجانی، رفتاری، ارتباطی و رشد فردی | مشکلات سلامت روانی که به ارزیابی پزشکی یا دارودرمانی نیاز دارند |
| امکان همکاری | بله؛ در صورت نیاز با روانپزشک و سایر متخصصان همکاری می‌کند | بله؛ ممکن است فرد را برای روان‌درمانی به روانشناس ارجاع دهد |
نکته مهم این است که عنوان شغلی به‌تنهایی برای انتخاب متخصص کافی نیست. آموزش تخصصی، تجربه مرتبط، مجوز معتبر و تناسب روش درمان با نیاز فرد نیز اهمیت دارند.
روانشناس متخصصی است که با استفاده از دانش علمی روانشناسی، به شناخت رفتار و فرایندهای ذهنی و بهبود عملکرد روانی و اجتماعی افراد کمک می‌کند. فعالیت او می‌تواند از آموزش مهارت‌های زندگی و مشاوره تا ارزیابی تخصصی و روان‌درمانی را دربر بگیرد؛ البته نوع خدمات به تحصیلات، آموزش، مجوز و حدود صلاحیت حرفه‌ای او وابسته است.
۱. ارزیابی روان‌شناختی
روانشناس با مصاحبه، مشاهده و ابزارهای ارزیابی معتبر، وضعیت فرد را بررسی می‌کند. هدف این است که مشکل، عوامل مؤثر بر آن، نقاط قوت فرد و نیازهای او بهتر شناخته شوند.
۲. انجام روان‌درمانی
روانشناسان دارای آموزش و صلاحیت لازم می‌توانند از روش‌های علمی روان‌درمانی برای کمک به افراد استفاده کنند. برای مثال، درمان شناختی‌رفتاری می‌تواند به شناسایی و اصلاح الگوهای فکری و رفتاری ناکارآمد کمک کند.
۳. آموزش مهارت‌های مقابله‌ای
مدیریت استرس، تنظیم هیجان، حل مسئله، جرئت‌مندی و بهبود ارتباطات از جمله موضوعاتی هستند که ممکن است در فرایند مشاوره یا درمان مورد توجه قرار بگیرند.
۴. کمک به بهبود روابط
در حوزه‌هایی مانند مشاوره خانواده و زوج‌درمانی، متخصص آموزش‌دیده به افراد کمک می‌کند الگوهای ارتباطی خود را بشناسند و برای حل تعارض‌ها راهکارهای مؤثرتری پیدا کنند.
۵. فعالیت در حوزه‌های تخصصی مختلف
روانشناسان می‌توانند با توجه به مسیر تخصصی خود در حوزه‌هایی مانند روانشناسی بالینی، کودک و نوجوان، مشاوره، روانشناسی صنعتی و سازمانی، آموزش و پژوهش فعالیت کنند.
مراجعه به روانشناس می‌تواند برای موقعیت‌های زیر مفید باشد:
البته در مشکلات شدید، پیچیده یا همراه با علائم جسمی و تغییرات قابل‌توجه در خواب، اشتها یا انرژی، ممکن است ارزیابی روانپزشکی نیز ضروری باشد.
روانپزشک پزشک متخصص سلامت روان است. او علاوه بر آشنایی تخصصی با اختلالات روانی، دانش پزشکی لازم برای بررسی نقش بیماری‌های جسمی، داروها و عوامل زیستی در بروز علائم را نیز دارد.
۱. ارزیابی پزشکی و روانپزشکی
روانپزشک درباره علائم، سابقه پزشکی، داروهای مصرفی، خواب، وضعیت جسمی و شرایط زندگی فرد اطلاعات جمع‌آوری می‌کند. در صورت نیاز، ممکن است بررسی‌های پزشکی یا آزمایش‌های تکمیلی را درخواست کند.
۲. تشخیص اختلالات روانپزشکی
روانپزشک می‌تواند اختلالات روانپزشکی را در چارچوب صلاحیت پزشکی خود ارزیابی و تشخیص دهد. تشخیص دقیق به بررسی مجموعه علائم، مدت بروز آن‌ها، شدت مشکل و تأثیرشان بر زندگی فرد نیاز دارد.
۳. تجویز و تنظیم دارو
در شرایطی که دارودرمانی مناسب باشد، روانپزشک داروی موردنیاز را تجویز می‌کند و اثرات، عوارض احتمالی و روند درمان را زیر نظر می‌گیرد. نوع دارو و مدت مصرف باید متناسب با شرایط فرد تعیین شود.
۴. بررسی عوامل جسمی مؤثر بر علائم روانی
برخی مشکلات جسمی، تغییرات هورمونی، اختلالات خواب یا عوارض داروها می‌توانند علائمی شبیه مشکلات روانی ایجاد کنند یا آن‌ها را تشدید کنند. آموزش پزشکی روانپزشک در بررسی این عوامل اهمیت دارد.
۵. همکاری با روانشناس و سایر متخصصان
در بسیاری از شرایط، درمان مؤثر به همکاری چند متخصص نیاز دارد. برای مثال، روانپزشک ممکن است مسئولیت ارزیابی پزشکی و دارودرمانی را برعهده بگیرد و روانشناس در کنار آن، روان‌درمانی را انجام دهد.
ارزیابی روانپزشکی به‌ویژه در شرایط زیر اهمیت دارد:
این موارد به معنای آن نیست که همه افراد دارای چنین علائمی حتماً به دارو نیاز دارند. تصمیم درمانی پس از ارزیابی تخصصی گرفته می‌شود.
یکی از پرسش‌های رایج این است که روانشناس و روانپزشک دقیقاً چگونه به فرد کمک می‌کنند. پاسخ به نوع مشکل و آموزش تخصصی هر متخصص بستگی دارد.
روان‌درمانی فرایندی ساختارمند است که در آن فرد با کمک متخصص آموزش‌دیده، افکار، احساسات، رفتارها و الگوهای ارتباطی خود را بررسی می‌کند. هدف درمان می‌تواند کاهش علائم، بهبود عملکرد، افزایش مهارت‌های مقابله‌ای یا تغییر الگوهای ناکارآمد باشد.
از روش‌های شناخته‌شده روان‌درمانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
انتخاب روش درمان باید بر اساس شواهد علمی، نوع مشکل، ترجیحات فرد و صلاحیت درمانگر انجام شود.
دارودرمانی ممکن است برای برخی اختلالات روانپزشکی یا علائم خاص مفید باشد. داروها می‌توانند به کاهش علائم کمک کنند، اما میزان اثربخشی، عوارض و مدت درمان در افراد مختلف متفاوت است.
مصرف دارو باید با ارزیابی پزشک و پیگیری منظم انجام شود. شروع، قطع یا تغییر دوز دارو بدون مشورت با پزشک می‌تواند خطرناک باشد.
روان‌درمانی و دارودرمانی الزاماً جایگزین یکدیگر نیستند. در بعضی شرایط، یک روش به‌تنهایی کافی است و در برخی شرایط دیگر، ترکیب درمان روان‌شناختی و دارویی می‌تواند نتیجه بهتری داشته باشد.
برای پاسخ به این سؤال باید شدت علائم، مدت ماندگاری آن‌ها و میزان تأثیرشان بر زندگی روزمره را در نظر گرفت.
اگر نگرانی، تنش یا ترس باعث دشواری در کار، تحصیل یا روابط شده است، روانشناس دارای صلاحیت می‌تواند در ارزیابی و روان‌درمانی کمک‌کننده باشد. اگر اضطراب شدید است، با علائم جسمی نگران‌کننده همراه شده، خواب و عملکرد روزانه را به‌شدت مختل کرده یا به بررسی دارودرمانی نیاز دارد، ارزیابی روانپزشکی نیز اهمیت پیدا می‌کند.
در نشانه‌هایی مانند غمگینی مداوم، کاهش علاقه، خستگی، تغییر خواب یا اشتها و دشواری در انجام فعالیت‌های روزانه، ارزیابی حرفه‌ای اهمیت دارد. روان‌درمانی می‌تواند یکی از گزینه‌های درمان باشد و در برخی موارد دارودرمانی نیز توصیه می‌شود.
اگر علائم شدید هستند، عملکرد فرد به‌طور محسوسی افت کرده یا سابقه دوره‌های مشابه وجود دارد، بهتر است ارزیابی روانپزشکی به تعویق نیفتد.
بله. در بسیاری از موارد، همکاری این دو متخصص می‌تواند مفید باشد. برای مثال، روانپزشک وضعیت پزشکی فرد را ارزیابی می‌کند و در صورت نیاز دارودرمانی را مدیریت می‌کند؛ روانشناس نیز با استفاده از روش روان‌درمانی مناسب، به فرد کمک می‌کند الگوهای فکری و رفتاری خود را بشناسد و مهارت‌های لازم را تمرین کند.
این همکاری باید با اطلاع و هماهنگی متخصصان و با رعایت محرمانگی اطلاعات فرد انجام شود.
در حالت معمول، روانشناسان مانند پزشکان صلاحیت تجویز داروهای روانپزشکی را ندارند. روانشناس می‌تواند در محدوده صلاحیت حرفه‌ای خود ارزیابی روان‌شناختی انجام دهد و خدمات مشاوره یا روان‌درمانی ارائه کند، اما تجویز دارو در صلاحیت روانپزشک یا پزشک واجد صلاحیت است.
قوانین و حدود مجاز فعالیت حرفه‌ای ممکن است بین کشورها و نظام‌های صدور مجوز متفاوت باشد. بنابراین، هنگام انتخاب متخصص باید اعتبار مدرک، مجوز فعالیت و حدود صلاحیت او را بررسی کنید.
خیر. یکی از برداشت‌های نادرست درباره تفاوت روانشناس و روانپزشک این است که روانپزشک فقط دارو می‌دهد. وظیفه اصلی روانپزشک ارزیابی و درمان پزشکی مشکلات سلامت روان است و این کار می‌تواند شامل مصاحبه بالینی، بررسی وضعیت جسمی، تشخیص، آموزش بیمار، پیگیری درمان و دارودرمانی باشد.
برخی روانپزشکان علاوه بر آموزش پزشکی، آموزش تخصصی روان‌درمانی نیز دیده‌اند و می‌توانند از روش‌های روان‌درمانی استفاده کنند. بااین‌حال، میزان ارائه این خدمات به آموزش، صلاحیت و نوع فعالیت هر متخصص بستگی دارد.
روانشناسی بالینی یکی از شاخه‌های روانشناسی است که بر ارزیابی، پیشگیری و درمان مشکلات روان‌شناختی تمرکز دارد. روانشناس بالینی دارای آموزش و صلاحیت لازم می‌تواند از ابزارهای ارزیابی و روش‌های روان‌درمانی متناسب با مشکل فرد استفاده کند.
روانپزشک، در مقابل، پزشک متخصصی است که آموزش پزشکی و تخصصی او امکان بررسی عوامل جسمی و زیستی، تشخیص پزشکی و تجویز دارو را فراهم می‌کند.
برای مثال، فردی که با حملات اضطرابی روبه‌روست ممکن است از ارزیابی روان‌شناختی و روان‌درمانی سود ببرد. اگر علائم شدید باشند، تشخیص پیچیده باشد یا بررسی دارودرمانی لازم شود، ارزیابی روانپزشکی نیز می‌تواند بخشی از برنامه درمان باشد.
برای آشنایی بیشتر با این حوزه، مطالعه مقاله روانشناسی بالینی چیست؟ می‌تواند به درک بهتر وظایف و کاربردهای این شاخه کمک کند. اگر مقاله تخصصی مربوط به آن هنوز منتشر نشده است، این عبارت را پس از انتشار به صفحه مربوط لینک دهید.
انتخاب متخصص مناسب فقط به عنوان شغلی او محدود نمی‌شود. برای تصمیم‌گیری بهتر، موارد زیر را بررسی کنید:
آیا بیشتر به مشاوره برای روابط، مدیریت استرس یا شناخت الگوهای رفتاری نیاز دارید؟ یا علائم شدید، مداوم یا پیچیده‌ای دارید که ارزیابی پزشکی نیز می‌طلبد؟ پاسخ به این سؤال می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد، هرچند تشخیص نهایی باید توسط متخصص انجام شود.
از معتبر بودن تحصیلات، مجوز فعالیت و صلاحیت حرفه‌ای متخصص مطمئن شوید. عنوان‌هایی که در تبلیغات استفاده می‌شوند، به‌تنهایی اثبات‌کننده صلاحیت نیستند.
متخصصی را انتخاب کنید که در زمینه مرتبط با نیاز شما تجربه و آموزش کافی داشته باشد؛ برای مثال، مشکلات کودک و نوجوان، زوج‌درمانی، اختلالات اضطرابی یا مشکلات مرتبط با سلامت روان در محیط کار.
می‌توانید درباره روش پیشنهادی، اهداف درمان، مدت تقریبی فرایند، نحوه ارزیابی پیشرفت و محدودیت‌های روش سؤال کنید. متخصص حرفه‌ای باید بتواند توضیحی روشن و متناسب با شرایط شما ارائه دهد.
درمان معمولاً به زمان نیاز دارد، اما باید امکان بررسی پیشرفت وجود داشته باشد. اگر علائم تشدید می‌شوند، روش درمان برای شما روشن نیست یا نگرانی مهمی دارید، آن را با متخصص مطرح کنید و در صورت نیاز نظر تخصصی دیگری بگیرید.
اگر فردی قصد آسیب‌زدن به خود یا دیگران دارد، نمی‌تواند ایمنی خود را حفظ کند، دچار گیجی شدید یا تغییر ناگهانی وضعیت روانی شده است، یا علائم روانی با وضعیت پزشکی اورژانسی همراه‌اند، باید فوراً از خدمات اورژانسی محل زندگی کمک گرفت. در چنین شرایطی نباید منتظر نوبت معمول روان‌درمانی یا روانپزشکی ماند.
اگر افکار خودکشی وجود دارد، حتی اگر فرد درباره اجرای آن مطمئن نیست، لازم است موضوع را جدی بگیرید و هرچه سریع‌تر از متخصص یا خدمات بحران کمک بگیرید. در صورت خطر فوری، فرد را تنها نگذارید و با خدمات اورژانس محلی تماس بگیرید.
روانشناسی فقط به روان‌درمانی محدود نیست. این رشته شاخه‌های متنوعی دارد که هرکدام به جنبه‌ای از رفتار، شناخت، هیجان و روابط انسانی می‌پردازند.
برای مثال:
اگر قصد دارید مسیر حرفه‌ای خود را در این حوزه انتخاب کنید، آشنایی با شاخه‌های مختلف می‌تواند کمک کند علایق و اهداف شغلی خود را دقیق‌تر بشناسید.
برای مطالعه بیشتر، مقاله روانشناسی چیست؟ معرفی شاخه‌ها و کاربردهای آن را بخوانید و سپس با توجه به علاقه خود، شاخه‌های تخصصی را بررسی کنید.
اگر به روانشناسی علاقه دارید، می‌خواهید دانش خود را توسعه دهید یا در مسیر حرفه‌ای این حوزه قدم بردارید، بهتر است ابتدا هدف خود را مشخص کنید. آیا به دنبال افزایش دانش عمومی هستید؟ می‌خواهید مهارت‌های ارتباطی خود را بهبود دهید؟ یا قصد دارید آموزش تخصصی مرتبط با مسیر تحصیلی و حرفه‌ای خود را دنبال کنید؟
پاسخ به این سؤال، انتخاب دوره مناسب را ساده‌تر می‌کند. دوره‌های آموزشی می‌توانند در شناخت مفاهیم پایه، آشنایی با رویکردهای روان‌شناختی و توسعه مهارت‌های تخصصی مفید باشند؛ بااین‌حال، شرکت در یک دوره کوتاه به‌تنهایی جایگزین مدرک دانشگاهی، آموزش حرفه‌ای، کارورزی تحت نظارت یا مجوز لازم برای ارائه خدمات تخصصی نیست.
در انتخاب دوره، به سرفصل‌ها، سابقه مدرس، پیش‌نیازها، شیوه برگزاری، نوع گواهی و تناسب محتوا با هدف خود توجه کنید.
در علمساز می‌توانید دوره‌های مرتبط با حوزه روانشناسی را بررسی کنید و بر اساس علاقه، نیاز آموزشی و مسیر حرفه‌ای خود، گزینه مناسب‌تری انتخاب کنید.
اگر به دنبال گسترش دانش روان‌شناختی، آشنایی با حوزه‌های تخصصی یا تقویت مهارت‌های حرفه‌ای خود هستید، از صفحه دوره‌های روانشناسی علمساز دیدن کنید:
مشاهده دوره‌های روانشناسی علمساز
پیش از ثبت‌نام، توضیحات هر دوره، شرایط شرکت و حدود کاربرد گواهی آن را بررسی کنید تا انتخاب شما با نیاز واقعی‌تان هماهنگ باشد.
روانشناس با تکیه بر دانش روانشناسی و در محدوده صلاحیت خود به ارزیابی و مداخله روان‌شناختی می‌پردازد؛ روانپزشک پزشک متخصصی است که سلامت روان را از دیدگاه پزشکی ارزیابی می‌کند و می‌تواند دارو تجویز کند.
پاسخ به شدت علائم، سابقه فرد و نیازهای درمانی بستگی دارد. روان‌درمانی می‌تواند برای بسیاری از افراد مفید باشد و در برخی شرایط دارودرمانی نیز لازم است. گاهی همکاری روانشناس و روانپزشک بهترین گزینه است.
خیر، در بسیاری از شرایط نیازی به مراجعه اولیه به روانپزشک نیست. فرد می‌تواند با توجه به نیاز خود به متخصص واجد صلاحیت مراجعه کند. اگر علائم شدید یا پیچیده باشند، روانشناس ممکن است ارزیابی روانپزشکی را پیشنهاد دهد.
بله، اگر آموزش تخصصی و صلاحیت لازم را داشته باشد. برخی روانپزشکان در کنار ارزیابی پزشکی و دارودرمانی، خدمات روان‌درمانی نیز ارائه می‌کنند.
خیر. تجویز دارو به‌تنهایی معیار شدت بیماری نیست. تصمیم درباره دارودرمانی بر اساس ارزیابی تخصصی، نوع علائم، شواهد علمی، ترجیحات فرد و شرایط پزشکی او گرفته می‌شود.
روانشناس واجد صلاحیت می‌تواند در حدود آموزش و مجوز حرفه‌ای خود ارزیابی و تشخیص روان‌شناختی انجام دهد. حدود قانونی تشخیص و ارائه خدمات ممکن است با توجه به کشور و مقررات حرفه‌ای متفاوت باشد.
بله. در برخی شرایط، ترکیب دارودرمانی و روان‌درمانی می‌تواند مفید باشد. برنامه درمان باید توسط متخصصان مرتبط و متناسب با شرایط فرد تنظیم و پیگیری شود.
خیر. یک دوره آموزشی به‌تنهایی مجوز تشخیص یا درمان مشکلات روانی ایجاد نمی‌کند. ارائه خدمات تخصصی به تحصیلات، آموزش، کارورزی، صلاحیت حرفه‌ای و مجوزهای لازم وابسته است.
شناخت تفاوت روانشناس و روانپزشک به شما کمک می‌کند برای دریافت خدمات سلامت روان تصمیم دقیق‌تری بگیرید. روانشناس در محدوده صلاحیت خود بر ارزیابی روان‌شناختی، مشاوره و روان‌درمانی تمرکز دارد؛ روانپزشک نیز با آموزش پزشکی تخصصی می‌تواند وضعیت سلامت روان را ارزیابی کند و در صورت نیاز دارودرمانی را در برنامه درمان قرار دهد.
هیچ‌کدام را نمی‌توان برای همه افراد و همه مشکلات، انتخاب برتر دانست. نوع علائم، شدت مشکل، سابقه پزشکی و نیازهای فرد تعیین می‌کنند که مراجعه به کدام متخصص یا همکاری هر دو مناسب‌تر است.
اگر هدف شما فراتر از دریافت خدمات درمانی است و می‌خواهید با دانش روانشناسی آشنا شوید یا مسیر آموزشی خود را در این حوزه توسعه دهید، قدم بعدی می‌تواند شناخت شاخه‌های روانشناسی و انتخاب آموزش متناسب با هدف شما باشد.
برای آشنایی با مسیرهای آموزشی مرتبط، دوره‌های روانشناسی علمساز را مشاهده کنید.
علم ساز آغاز کنید
اصفهان،خیابان مشتاق، خیابان حمزه جنوبی، بن بست تخت جمشید(18) ، پلاک ۴
تهران، خیابان سعادت آباد، بلوار مهدی فرحزادی، بلوار سرو غربی، پلاک ۱۲۰، طبقه ۴، واحد ۱۱
